Nieuwe kansen

Er is weer van alles gebeurd.Vooral met betrekking tot mijn werk. Vorige week donderdag had ik een gesprek met de bazen (dat is een echtpaar). En zoals ik al verwachtte gaven ze te kennen dat ze mijn contract niet zullen verlengen. Mijn contract loopt tot eind oktober. De reden is niet alleen omdat ik in de ziektewet zit. Het speelt natuurlijk wel mee. Maar ze hadden eigenlijk verwacht dat ze in de loop van het jaar meer klanten zouden krijgen. Maar het klantenbestand is juist gedaald. Dus er is ook qua werk niet voldoende. Dat had ik ook al gemerkt. Ik deed ook veel andere werkzaamheden. Natuurlijk ook als afwisseling zodat ik niet constant hoefde te zitten. Maar het was me wel duidelijk dat er minder werk was. Vorige week had ik dus dat gesprek en het was eigenlijk een goed en rustig gesprek. We hebben het ook over hele andere dingen gehad. En ik was erg rustig. En ik ben nu thuis. Ik werk niet meer. Ik heb namelijk nog heel veel vakantie-uren. Ik ben nu dus deel met ziektewet en deels "met vakantie". Het is wel raar om nu thuis te zijn. Ik ben natuurlijk laatste maanden veel thuis, maar omdat ik in de ziektewet zat is het toch anders. Want je werkt eraan om zo gauw mogelijk beter te worden. En nu ben ik thuis en eind oktober heb ik geen baan meer. En aan de ene kant denk ik dat het misschien juist wel goed dat het nu zo gaat. Lichamelijk gaat het gewoon niet goed. En ik zal straks in de Ziektewet komen en niet in de WW. Ik kan me even gewoon helemaal richten op mezelf en hopelijk zal het lichamelijk dan beter gaan. Op het moment is er niet veel verbetering in mijn rug. En eigenlijk vind ik dat erg vervelend. Want ik kan gewoon niet goed functioneren. Als ik langer dan een kwartier moet lopen of staan dan heb ik mijn krukken nodig om te zorgen dat ik niet teveel pijn krijg in rug en linkerbeen. En ik kan maar een kwartiertje fietsen. En ik kan niet eens gewoon een dagje weg. Want met bus of trein reizen is ook niet echt een pretje. Ik heb pas in januari weer een afspraak met de neuroloog. Maar de bedrijfsarts adviseert mij om eerder een afspraak te maken.
Maar er zijn momenten dat ik bang ben voor de toekomst. Vooral op financieel gebied. Maar ik ben ondertussen wel met veel dingen bezig. Nu ik weet dat ik straks helemaal in de ziektewet kom ben ik gaan uitzoeken hoe dat zit met kinderopvangtoeslag en ziektewet. En allerlei andere zaken.
Verder ben ik heel erg enthousiast over de opleiding kindercoach. En het liefst zou ik vandaag al willen beginnen. Maar ik wacht nog even. Bedoeling is wel dat ik dit jaar begin. Ik ben wel al vakliteratuur aan het lezen. Heb al een dik boek uit de bibliotheek geleend wat ik lekker aan het lezen ben.

Afgelopen weekend hebben we een leuk weekend gehad. Zaterdag was een leuke, bijzondere en drukke dag. In de ochtend had Leanne zwemles. En daarna gingen we naar Utrecht want Jarno had een voetbalwedstrijd.

Keeper Jarno klaar voor de wedstrijd

Jarno keepte goed

Mooie sprong

Stoere foto

 En natuurlijk waren er ook supporters.

Natuurlijk is Leanne de grootste supporter

En Ton was er ook. En alle andere ouders.





Ze wonnen deze wedstrijd wel niet, maar het was een leuke en spannende wedstrijd. De teams waren aan elkaar gewaagd.
Na de wedstrijd zijn we naar Eindhoven gegaan op bezoek bij bij Stephan. Ik wilde al zo lang bij hem op bezoek. En Annemieke is meegegaan. Zij reed, want het reizen met trein en bus is voor mij nog erg lastig. We gingen eerst naar José. En van daaruit naar Stephan. Hij woont sinds oktober in verzorgingstehuis. En het gaat steeds slechter met hem. Het is moeilijk hem zo te zien. Hij praat moeilijk. Soms is het moeilijk hem te verstaan. En lopen is voor hem ook wel lastig. Hij herkende mij ook niet niet. Dat is niet leuk. Maar het is ok. Hij is en blijft mijn broer. Of hij me nu wel of niet herkent. Natuurlijk kende hij Jarno en Leanne ook niet meer. En ze gingen goed met hem om. En Stephan gaat ook heel leuk om met de kinderen. We hebben gezellig een taartje gegeten. En ze hebben daar een leuke tuin en Jarno en Leanne zijn lekker in de tuin gaan spelen en hebben zeker 500 kastantjes gevonden. Ze hebben ze verzameld in 2 zakken. Ze proberen het record van vorig jaar te breken. Vorig jaar hadden ze 1149 kastanjes. Ze hebben nu al 1103 kastanjes. Dus dat record zullen ze wel halen.

José en Stephan

 Je kunt duidelijk zien dat er iets met Stephan. Maar op onderstaande foto zie je dé Stephan terug die ik ken.

 Stephan is gek op chocolade, dus we hadden lekker chocolaatjes gekocht en Leanne gaf het aan hem. En hij zei dat ze heel lief was. Dat was wel een bijzonder moment. Leanne vond dat ook wel bijzonder, ze heeft wel door dat hij niet echt meer bij is. Wat ik ook wel mooi vond was dat Leanne een chocolaatje aan Stephan gaf.  Hij kan niet echt meer zelf eten. Dus Leanne deed het chocolaatje in zijn mond. Was gewoon lief om te zien.

Chocolaatjes voor Stephan

Nog even een gezellig samen lachen.

We merkten aan Stephan dat hij op een gegeven moment niet meer wilde. Hij wilde weer naar zijn eigen afdeling. Naar een vertrouwde omgeving. Hij werd moe. Dus we hebben naar boven gebracht en daarna zijn we weg gegaan. Eerst even José thuis gebracht. En daarna naar huis.
We waren allemaal erg moe toen we thuis kwamen. Dus lekker gegeten en toen kinderen naar bed gebracht.
Zondag hebben we een lui dagje gehouden.Op de zomerschool heb ik leren werken met pastelkrijt en ik heb het zelf ook gekocht. En zondag hebben we er mee getekend. Maar het is een andere manier van tekenen dan gewoon krijt. Leanne wilde het graag leren. Dus we hebben samen getekend. Ze vond het erg leuk. Jarno was bij een vriendje maar toen hij thuis kwam deed hij ook mee.
We hadden een creatieve zondag.