Vreemde titel eigelijk. Maar wel waar. Voor 2 weken ben ik "kinderloos". Nou ja als moeder ben je natuurlijk nooit kinderloos. Je bent altijd moeder (of vader natuurlijk) waar je kinderen ook zijn.
Jarno en Leanne zijn 2 weken kamperen met hun vader in Emmen. En het is nu de 3e jaar dat ze dus voor 2 (of 3) weken met hun vader weg zijn. En elke keer vind ik het moeilijk om ze weg te zien gaan. Dat ik ze paar weken niet zie. Voor mijn gevoel klopt dat gewoon niet. En dit gevoel is natuurlijk logisch. Kinderen horen gewoon met hun vader EN hun moeder op vakantie te gaan. Maar ja, bij ons is dat helaas anders. En ik heb dit gevoel maar 1x per jaar tijdens de zomervakantie. Maar Ton heeft dit altijd. Hij heeft de kinderen eens in de 14 dagen in het weekend. Hij mag ze vaker zien. En we willen co-ouderschap, maar door omstandigheden kan dat niet. Dus hebben we deze regeling. Ik begrijp hoe hij zich moet voelen als hij die zondag afscheid moet nemen van de kinderen. Elke keer weer breekt zijn hart. En elke dag moet hij zijn kinderen missen. Maar hij spreekt Jarno en Leanne elke dag even via Skype en dat zal het verdriet en het gemis iets verzachten. Veel gescheiden vaders (en ook wel moeders) zullen het zwaar hebben als hun ex de verzorging van de kinderen heeft. En die pijn voel ik eens in het jaar. En Ton het hele jaar door, dus wat loop ik te zeuren. Ik mis ze heel erg en zo nu en dan bellen ze op. En Jarno en Leanne hebben een fantastische tijd. En daar gaat het om. Het gaat erom dat zij een leuke tijd hebben. En ja ik mis ze, en natuurlijk wil ik het liefst dat ze bij me zijn. Maar Ton is net zo belangrijk voor hun als ik. En hij is gek op ze en hij heeft nu ook even lekker 2 weken met ze en kan hij lekker van ze genieten. En dat gun ik hem en de kinderen.
Het wordt wel steeds makkelijker. Het eerste jaar gingen ze 3 weken met Ton op vakantie. En dat was erg moeilijk voor mij. Vorig jaar was het ook moeilijk, maar ja ze zaten wel lekker 2 weken in Spanje bij opa en oma daar. Dus dat is wel een fantastisch avontuur voor hun. En toen hun daar zaten werkte ik 40 uur. Dus de tijd ging supersnel. En nu? Het is wel moeilijk en ik mis ze. Maar het is goed. Ik heb nog die hernia. En ik kan niet veel. Dagjes weg voor mij is niet mogelijk. Bedoeling was ook dit jaar dat ik deze 2 weken 40 uur per week zou werken. Maar dat lukt dus niet. En dat is wel jammer. Ik werk nu 2 uur per dag op therapeutische basis. De tijd gaat dus langzaam voorbij. Verveel me soms. Want niet altijd heb ik zin in lezen of tv kijken. Draai zo nu en dan een wasje. Ga zo even naar het winkelcentrum.
Maar over 3 dagen zie ik Jarno en Leanne weer. Dan ben ik weer een alleenstaande moeder met kinderen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten